De Doos van Pandora

Ein Heller Schein Am Firmament. Mein Herz brennt...

De pijlschacht stak nu loodrecht doorheen de rechterschouder van de dronken zwerver. De punt had ongetwijfeld een slagader doorboord, want het bloed gutste met horten en stoten over zijn borstkas waardoor zijn tuniek weldra doorweekt was. Voorzichtig probeerde de landloper op zijn linkerelleboog te steunen om terug rechtop te kunnen staan. Door het hevige bloedverlies zag hij echter al gauw talloze sterretjes en leek het hem wijselijk om voor dood op de grond te blijven liggen. Zelfs de grote hoeveelheid gerstenat, die de kastelein hem eerder die avond had voorgeschoteld, was klaarblijkelijk onvoldoende om de helse pijn te camoufleren. De voltreffer van de kruisboog had hem weliswaar niet dodelijk verwond, maar was wel voldoende om hem tijdelijk buiten strijd te stellen.

De twee duistere creaturen hadden het echter ook allerminst getroffen. De lans van de vagebond stak immers loodrecht doorheen het voorhoofd van zijn belager en diens kompaan leek dodelijk getroffen door het zwaard van de jonge prins. Beide wezens vertoonden geen enkel teken van leven en leken zonder hulp van de kwaadaardige magiër ten dode opgeschreven. Met een stevige tred begaf Isaac zich dan ook naar zijn gevallen kameraad om te polsen hoe ernstig het met hem gesteld was.

Nog voordat Isaac de zwerver bereikte kleurde de donkere avondhemel echter onverhoeds vuurrood. Onaangekondigd daalde een stroperige nevelsliert langzaam neer van het helkleurige firmament. Isaac staarde met wijd opengesperde ogen naar het tafereel dat erg onrealistisch en morbide aandeed. Bij zijn thuiskomst zou hij heel wat te vertellen hebben aan zijn trouwe hofhouding en als hij deze nacht overleefde zouden narren en troubadours zijn heldendaden gedurende vele jaren bezingen. Als Isaac zijn waarneming hem niet bedroog, meende hij in de mist zelfs duivelse gezichten te ontwaren en satanische stemmen te horen. In koor fluisterden ze: Selal tinwerov dodo ed, Selal tinwerov dodo ed, Selal tinwerov dodo ed...

De mysterieuze nevel negeerde Isaac evenwel volledig en zette gestaag koers naar de twee gewonde Urzai. Nadat de mistsluier de gevallen demonen bereikte, verdichtte de nevel korstondig waardoor de creaturen van de magiër aan het zicht werden ontrokken. Toen de mist even plotseling verdween als ze was verschenen, leek het alsof de Urzai er nooit waren geweest. Zelfs de geworpen lans was spoorloos verdwenen…

Comments

Allriiight, we zijn terug vertrokken se. :D Mooie tekst Gert, lekkere verdere plotwendingen ook! Ik kijk uit naar het vervolg! Steven, ben jij de volgende?

ps: wahrum Deutsch? :D

 

Das gewoon de toepasselijke titel van een nummer van Rammstein :-)

GeGo

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.